Tuvalin merkezinde dev bir kırmızı kütle — yapı mı, heykel mi, yoksa tek başına bir beden mi olduğu belirsiz. Onun etrafında koyu kobalt mavi bir gece, sol üstte mavi-siyah bir başka figür, sağda yüzler ve bir hilal ay. Sanatçının manifestoda bahsettiği 'ani kırılmalar, heyecanlar ve sürprizler' tam da bu kırmızının merkezi işgalinde kendini ilan eder — kural değildir, bir istisnadır, bir yangın gibi yükselir. Tek başına bu kırmızı, geri kalan tüm kompozisyonu yeniden düzenler; gözü kendine çeker, sonra diğer ayrıntılara dağıtır. Karışık teknik burada doku, çizgi ve akıcılığı aynı yüzeye davet eder; soyutlamanın içinden figüratif izlerin titreyerek geçtiği bir eşik eseri.