Koyu — neredeyse siyah — bir zemin üzerinde üç yetişkin figür ve önlerinde pembe elbiseli küçük bir kız çocuğu. Orta figür kırmızı ceketiyle kompozisyonun sıcak kalbi; iki yanındaki figürler de kırmızıya yakın tonlarda, ama her biri farklı bir dokuda boyanmış. Anne, baba, çocuk — veya belki üç nesil. Fitoloğlu bir aileyi resmederken onu bireylere değil, bir yapıya dönüştürür: üst sıradaki yüzler birbirine bakmaz, alttaki çocuk ise tam merkezde, ama uyuklar gibi. Siyah zemin, aile duygusunun bilinmezliğini taşır — manifestodaki 'hayatın ritminin koyu notaları' buraya yerleşmiştir.