Dikey bir kompozisyon: en altta güvercinler ve bir çocuk başı; ortada kırmızı ve siyah bir figür; üstte ise gökyüzünü dolduran diğer kuşlar ve soyut figürler. Eser bir düşü anlatır gibidir — hangi tarafın yer, hangi tarafın gök olduğu belirsizdir. Fitoloğlu'nun karışık teknik pratiği burada en olgun hâlinde: kalın dokulu yağ, grafik kalemi, serbest çizgi ve akrilik hepsi aynı yüzeyi paylaşır. Manifestodaki 'kontrol ile özgürlük arasındaki ince denge' tam bu eserde karşımıza çıkar: kuşlar kesin ve tanınır formda, zeminse tümüyle akışkan ve soyut. Sanatçı, figürü bir iskelet gibi kurar, kuşları o iskeletin etrafında dans ettirir — bir ritüel, bir salıverme.